Traballo colaborador.

BSCW e RSS:

 
RSCW:
BSCW ( Basic Suport for Collaborative Work: soporte básico para traballo colaborador), é unha ferramenta que permite crear na web un espazo de traballo compartido, onde poder desenvolver e manter almacenados proxectos de forma totalmente fiable e segura, dende distintas plataformas (Windows, Linux, Unix...).

Algunhas das vantaxes que ofrecen os BSCW son:

- Permite crear zonas de traballo entre persoas situadas en distintas partes do mundo.

- As áreas de traballo teñen restrinxido o acceso unicamente os membros rexistrados.

- Os documentos publicados nas áreas de traballo encóntranse dispoñibles en calquera momento e para calquera usuario, posto que se encontran almacenados no servidor e non nos ordenadores locais.

- A información contida no BSCW pódese ler e modificar.

Para poder utilizar BSCW requírese unicamente dispoñer dunha dirección de correo electrónica POP3 para rexistrarse como usuario, un navegador de internet e ser invitado por un grupo de traballo para participar nel. Xeralmente, os espazos BSCW utilízanse en foros universitarios ou de investigación.

Para iniciarse no manexo dos BSCW, Rede Iris ofrece un acceso público a un deles. Para acceder a el, teremos que:1. Abrir o navegador e conectar coa dirección:
                        http://cvu.rediris.es/pub/bscw.cgi/0/21
2. Facer clic sobre unha das carpetas, por exemplo, Aprendizaxe, e sobre o nome dun dos documentos que se mostrarán dentro, para visualizalo.
En cada unha das áreas de traballo, e dependendo do software utilizado para a súa creación, dispoñeremos de botóns para realizar as operacións básicas, como editar un documento, modificalo, volver publicalo, crear unha carpeta, etc.

RSS
RSS son as siglas de Really Simple Syndication, o que poderiamos traducir ao castelán como redifusión web, e consiste en publicar artigos simultáneamente en diferentes medios a través dunha fonte común; é dicir, é unha forma de ofrecer os contidos para que calquera que desexe incluílos nas súas páxinas web lle resulte doado facelo. Un exemplo diso son os titulares de noticias que moitos medios de comunicación ofrecen gratuitamente e que se actualizan de forma automática, facendo posible que se mostre na páxina web ou no escritorio a información actualizada en tempo real.
Polo tanto, RSS é un formato de documento que permite actualizar as novidades e noticias dun sitio web, de forma totalmente transparente para o usuario. Para ler este tipo de documento requírense programas especiais denominados RSS readers, pero que actualmente se encontran incluídos en todos os navegadores web.
Existen moitas empresas que ofrecen a posibilidade de incluír nas páxinas web, e de forma gratuíta, os seus propios titulares de noticias. Por exemplo, para incluír os titulares do diario El País, débense realizar os seguintes pasos:
1. Abrir o navegador e conectar coa dirección:
                  http://www.elpais.com/rss/index.html
2. Facer clic sobre unha das categorías de noticias que se mostran na parte central. Por exemplo, España.
3. Seleccionar a opción Na súa propia páxina, do menú que aparece.
4. Completar o formulario para darse de alta como usuario dos titulares.
5. Facer clic sobre o enlace Continuar.
6. Seleccionar o formato co que se incluirán, o tamaño da ventá e o número de titulares.
7. Cando seleccionemos o formato máis apropiado para a páxina web na que se incluirán os titulares, teremos que facer clic sobre o botón Enviar código.
A forma de incluír o código necesario para que se mostren os titulares na páxina web é a seguinte:
8. Abrir a conta de correo que se utilizou para rexistrarse.
9. Abrir a mensaxe recibida, cuxo asunto será Titulares na súa web de ELPAIS.com.
10. Abrir o ficheiro código titulares.txt.
11. Visualizar o código fonte se non se tivese aberto cun editor de texto.
12. Copiar o devandito código e pegalo na páxina web na que se desexa incluír.
13. Gardar e publicar a páxina, para comprobar que funciona correctamente e que os titulares se actualizan en tempo real. 
                                 

Blogs:

Conceptos básicos sobre os blogs: Os blogs son actualmente un medio de opinión, utilizado por infinidade de persoas, con distintos obxectivos: manifestar a súa opinión acerca de temas políticos, comunicar un sentimento, informar sobre un tema concreto, etc.
Un weblog é un sitio web que permite a unha persoa ou a un grupo, poñer as súas opinións a disposición de todos os usuarios de internet, así como o intercambio de opinións entre aqueles usuarios que o autor de web desexe.Algunhas características dos blog son:
- Unha entrada é cada un dos artigos que publica o autor ou autores do blog. Os artigos publicados polos convidados ao blog denomínanse comentarios.
- A publicación dos comentarios realizásese a través dun formulario, sempre que o autor do blog o permita.
- As entradas e comentarios publicados nun blog están ordenados cronoloxicamente.
- Nun blog adoita haber enlaces aos comentarios ou entradas anteriores. Tamén conteñen unha lista de enlaces a outros blog recomendados, que se adoita denominar blogroll.
- Todos os blog conteñen unha lista de amigos, aos que autor autoriza a publicar comentarios.
- Ademais do texto, é posible incluír imaxes e vídeos.
 Como crear un blog: Para crear un blog é necesario conectarse á páxina dalgúns dos servidores que ofrecen esta posibilidade de forma gratuíta. O que imos utilizar para desenvolver a explicación é La Coctelera, cuxo dirección é www. lacoctelera.com/nome_de_usuario.
Unha vez na páxina de La Coctelera, débense realizar os seguintes pasos:
1. Facer clic sobre en enlace Crear o teu blog.
2. Completar o formulario cos datos que se solicitan.
O nome que se escriba no campo Nome de usuario, será que posteriormente se utilice para acceder ao blog. Así, a dirección web do blog creado, será www.lacoctelera.com/nombre_de_usuario.O contrasinal permitirá publicar as diferentes entradas e xestionar as opcións de configuración do blog.
3. Activar a casa de verificación lin e acepto as Condicións do servizo.
4. Facer clic sobre o enlace Continuar.
5. Seleccionar a aparencia que se desexa dar ao blog, activando o botón de opción correspondente a un dos equipos que se ofrecen na páxina.
6. Facer clic sobre o enlace Continuar.
7. Facer clic sobre o enlace Publica a túa primeira historia.
Para darse a coñecer: Unha vez creado o blog e antes de crear a primeira entrada, o servidor permite enviar unha mensaxe de correo electrónico aos amigos, co fin de dar difusión ao novo blog. 
O título do blog e o primeiro artigo: Mentres se crea o blog ao ao fai clic sobre o enlace Publica a túa primeira historia, mostrarase unha páxina nova na que é posible introducir a información básica: o título do blog, información sobre o autor, artigos novos, etc. Para iso, teremos que:
1. Facer clic sobre o cadro Título, para introducir o texto que figurará na cabeceira do blog e unha breve descrición do seu contido.
2. Facer clic sobre o enlace Guardar.
3. Facer clic sobre o cadro Sobre eu e escribir unhas liñas acerca do autor.
4. Facer clic sobre o enlace Guardar.
5. Facer clic sobre o cadro Novo artigo e escribir o primeiro artigo que se publicará no blog.
6. Facer clic sobre o enlace Publicar. Se non rematamos de escribir o artigo e quixeramos continualo máis tarde, faremos clic sobre o botón Guardar borrador.

Ten en conta: En calquera momento poderemos visualizar o contido do blog, facendo clic sobre o enlace Ver o meu blog.

Información:Blogger, unha palabra creada pola Pyra Labs, é un servizo do Google, que ofrece ferramentas para edición e administración de blogs, de xeito similar ao WordPress.Blogger permite a hospedaxe dun número ilimitado de blogs nos servidores do BlogSpot (un servizo equivalente a WordPress.com), ou nun servidor propio do usuario (vía FTP). Os blogs hospedados en BlogSpot inclúen unha barra de navegación do Blogger, que non pode ser removida, a través dalgunha opción da interface do Blogger.

Traballo colaborador. Wikis


 Ferramentas colaboradoras: Normalmente, a idea que se ten de internet é a de ser un grande fonte de información na que se pode encontrar todo tipo de documentos. As xa coñecidas ferramentas, como o correo electrónico, as listas de distribución, os chats e os grupos de noticias permiten intercambiar arquivos e opinións, aínda que o uso que se veu facendo delas dende a popularización de internet estivo enfocado máis cara ao ámbito lúdico que cara ao laboral.
Non obstante, as novas ferramentas que xurdiron na rede están enfocadas á realización dun traballo concreto e, especialmente, un traballo que implica a participación e colaboración de múltiples persoas.Entre as novas ferramentas, que permiten o traballo colaborador encóntranse os wikis, os blogs, os BSCW e os RSS.


Wiki: 
Chámaselle Wiki ás páxinas Web con enlaces, imaxes e calquera tipo de contido que pode ser visitada e editada por calquera persoa. Desta forma convértese nunha ferramenta Web que nos permite crear colectivamente documentos sen que se realice unha aceptación do contido antes de ser publicado en Internet. Un exemplo claro: Wikipedia, un proxecto para desenvolver unha enciclopedia libre en Internet.

Os wikis constitúen unha das formas de colaboración máis novidosas que ofrece internet. Un wiki é un sitio web que se constrúe a partir do traballo de moitos autores. Basicamente consiste nunha colección de páxinas web, que poden ser visitadas ou editadas por calquera persoa, sen pasar por ningún tipo de revisión ou censura previa.
O primeiro WikiWeb foi creado por Ward Cunningham en 1995, quen deu nome ao concepto wiki e creo o primeiro servidor wiki. Máis tarde, en 2001, iniciouse o proxecto Wikipedia, consistente na creación dunha enciclopedia virtual, que, hoxe en día, é wiki máis grande que existe en versión inglesa e que se encontra en máis de noventa idiomas.
Un dos principais problemas dos wiki é o vandalismo, que consiste en introducir erros, incluír contidos inapropiados ou ofensivos, agregar publicidade, facer proselitismo, incluír material que viola os dereitos de autor ou, simplemente, incumprir a normas do wiki.
Para solucionar os problemas de vandalismo, pódense tomar algunhas medidas como son: bloquear temporalmente o vándalo a través do seu nome de usuario ou a súa dirección IP, bloquear a páxina na que se están a producir os feitos e ,en caso de extrema gravidade, bloquear toda a base de datos de wiki.

Wikis e Blogs: a diferenza entre os wikis e os blogs é que, no primeiro caso, se trata dun sitio web construído en colaboración por todas aquelas persoas que desexen participar, co obxectivo de crear un lugar de coñecemento, mentres que os blogs son creados por unha persoa, neles publícanse artigos e opinións, censurados polo autor, sen un obxectivo final.


Como crear un wiki: Existen varios servidores que ofrecen a posibilidade de crear e aloxar un wiki de forma gratuíta, aínda que moitos deles están en inglés.
En todos eles, a forma de proceder é similar e en todo caso estáperfectamente indicada. Aquí, crearemos un wiki a través de wikispace.com, para iso teremos que:
1. Abrir o navegador e conectar coa dirección web www.wikispace.com.
2. Completar o cadro Join now, cun nome de usuario, un contrasinal, unha dirección de correo e nome para o wiki.
3. Facer clic sobre o botón Join.
4. Completar de novo o contrasinal.
5. Activar o botón de opción Public, para que calquera usuario que desexe poida completar a información do wiki.
6. Facer clic sobre o botón Join.
O wiki creouse. Para acceder a el e completar a páxina inicial e o resto que información que se desexe incluír, se debe:
7. Escribir a dirección na barra de direccións do navegador (nombre.wikispaces.com).
8. Facer clic sobre o botón Edit this page.
9. Completar o contido da páxina utilizando os botóns que se mostran na parte superior da ventá do editor.
10. Cando se finalice débese facer clic sobre o botón Save.

A sociedade da información: 

A sociedade da información é vista como a sucesora da sociedade industrial. Relativamente similares serían os conceptos de sociedade post-industrial (Daniel Bell), posfordismo, sociedade postmoderna, sociedade do coñecemento, entre outros. Este último concepto parecería estar a emerxer en detrimento da sociedade da información.Podemos definir sociedade da información' como unha ideoloxía baseada nos marcos mentais do progreso, o crecemento e a modernidade, desenvolvida a partir do século XVIII, sosteñen que a incorporación das TIC en todos os procesos produtivos certamente facilita a inserción aos mercados globais, onde a intensa competencia obriga a reducir custos e a axustarse de xeito case inmediato ás cambiantes condicións do mercado.


Alfabetización dixital: A aparición das novas tecnoloxías da información e a comunicación supuxo a creación, en breve espazo de tempo, de novos medios de acceso á información, como internet ou a telefonía móbil. Con eles apareceron novas linguaxes e novas formas de comunicar. 
A alfabetización dixital consiste na aprendizaxe dos coñecementos necesarios para entender e utilizar axeitadamente as tecnoloxías e as linguaxes imprescindibles para vivir na sociedade da información.
Trátase en definitiva de estar capacitado para responder criticamente aos estímulos e esixencias dun ámbito cada vez máis complexo, con gran variedade de fontes, medios de comunicación e servizos.

Alfabetismo dixital tamén coñecido como alfabetización dixital e alfabetización multimedia é a habilidade para localizar, organizar, entender, avaliar e analizar información utilizando tecnoloxía dixital. Implica tanto o coñecemento de como traballa a alta tecnoloxía de hoxe en día como a comprensión de como pode ser utilizada. As persoas dixitalmente alfabetizados poden comunicarse e traballar máis eficientemente especialmente con aqueles que posúen os mesmos coñecementos e habilidades.


Aspectos positivos e negativos da sociedade da información: As tecnoloxías da información e da comunicación están a influír en todos os aspectos da vida e da organización social. O seu dominio esténdese a todos os campos da actividade humana, como a creación e organización de emprego, a relación entre as persoas, a distribución do poder na sociedade, a forma de adquisición do coñecemento e de percepción da realidade, etc.
É evidente que a sociedade da información proporciona múltiples vantaxes facilitando o acceso á información e simplificando un gran número de tarefas que, sen a utilización das novas tecnoloxías, se converterían en tarefas realmente tediosas. Non obstante, é conveniente deterse un momento nos inconvenientes e os prexuízos que o abuso destas tecnoloxías poden levar consigo.


A importancia da veracidade da información: A posibilidade de conseguir máis información favorece o estudo e a investigación, pero o feito de que haxa máis non asegura o éxito, pois é moi difícil separar o bo do que non serve. Pódese ter a sensación de que se está informado de todo e ao instante, e, non obstante, ter unha visión totalmente deformada da realidade.

Do alfabetismo informático ao analfabetismo verbal: É unha evidencia, que se vén poñendo de manifesto ano tras ano, que a capacidade de compresión lectora se está debilitando de forma xeral, non só porque os mozos len cada vez menos libros, senón porque aumenta a lectura de mensaxes breves e fraccionadas, como os que producen a navegación por internet, os chat ou o correo electrónico. Así a alfabetización informática podería vir acompañada dun crecente analfabetismo verbal, unha maior dificultades de expresión, con todas as implicacións que iso pode levar consigo.


Deterioración dalgunhas habilidades: Hai séculos, cando os brazos e as mans empezaron a usarse para agarrar, trepar, tirar obxectos como pedras e frechas, se produciron cambios na estrutura do cerebro e do sistema nervioso dos seres humanos, que desenvolveron novos patróns de pensamento. Non obstante, a evidencia dos cambios ou danos ao desenvolvemento cerebral que poden producir as novas tecnoloxías só estanse a facer patentes anos ou décadas despois de uso intenso. É o caso dos teléfonos móbiles, cuxos posibles danos están a ser documentados unha década despois de iniciarse o seu uso masivo.

Ten en conta: Internet é unha fonte inesgotable de información, pero é necesario se capaz de discernir entre a información veraz, da que non o é; é conveniente non nos conformar coa información encontrada senón comprobar cal é a fonte e se esta goza da suficiente confianza para que deamos por válida a información proporcionada.

Fundamento teórico de Internet:

Protocolo de conmutación paquetes, TCP/IP: Internet permite conectar ordenadores de todo o mundo independente do sistema operativo que utilicen e a subrede á que permanezan. Para que isto sexa posible, é necesario dispoñer dun protocolo común e único, de forma todos os ordenadores poidan interpretar e entender correctamente a información que circula entre eles. O protocolo que utilizan os equipos conectados a internet é o protocolo TCP/IP.
O protocolo TPC/IP (Transmisión Control Protocol/Internet Protocol) en realidade é un sistema de protocolos. O primeiro, TCP, baséase en dividir en paquetes, na orixe, a información que se envía a través da rede; estes paquetes viaxarán por diferentes camiños ata chegar ao seu destino e recompoñerse de novo. O segundo, IP, dirixe a información axeitadamente a través de internet.


Que é un host: O termo host utilízase para referirse a un ordenador cuxa función é servir de punto de inicio e final das transferencias de datos a través de internet, é dicir, un ordenador que se encontra permanentemente conectado a internet e a través do que se encontran conectados a el.
Tamén, utilízase o termo host para referirse ao ordenador no que reside un sitio web.


Dirección IP: Cada ordenador conectado a internet ten unha dirección exclusiva que o distingue de calquera outro ordenador no mundo. Esta dirección está formada por catro números separados por puntos, cada uns dos cales poden tomar valores de 0 a 255. Por exemplo, os seguintes números poderían ser direccións IP válidas: 130.238.44.5,199.22.124.12 y 148.76.43.23.
En ocasións faise unha distinción entre a dirección IP pública e privada. A dirección IP pública é a que se utiliza para identificar o equipo en internet cando se navega, descárgase o correo ou faise uso de calquera dos servizos que proporciona a rede. A dirección IP privada é a que ten asignado o noso ordenador. Habitualmente estas direccións coinciden, non obstante nos casos nos que a conexión a internet se produce a través dunha rede privada, usando un router, a dirección IP pública poderá ser a privada será a que identifica o ordenador na rede. A dirección IP privada é a que ten asignado o noso ordenador. Habitualmente estas direccións coinciden, non obstante nos casos nos que a conexión a internet se produce a través dunha rede privada, usando un router, a dirección IP pública poderá ser a privada será a que identifica o ordenador na rede. 
Unha dirección IP é unha etiqueta numérica que identifica, de xeito lóxico e xerárquica, a un interface (elemento de comunicación/conexión) dun dispositivo (habitualmente unha computadora) dentro dunha rede que utilice o protocolo IP (Internet Protocol), que corresponde ao nivel de rede do protocolo TCP/IP. O devandito número non se ha de confundir coa dirección MAC que é un identificador de 48bits para identificar de forma única á tarxeta de rede e non depende do protocolo de conexión utilizado nin da rede. A dirección IP pode cambiar moi a miúdo por cambios na rede ou porque o dispositivo encargado dentro da rede de asignar as direccións IP, decida asignar outra IP (por exemplo, co protocolo DHCP), a esta forma de asignación de dirección IP denomínase dirección IP dinámica (normalmente abreviado como IP dinámica).
Os sitios de Internet que pola súa natureza necesitan estar permanentemente conectados, xeralmente teñen unha dirección IP fixa (comunmente, IP fixa ou IP estática), esta, non cambia co tempo. Os servidores de correo, DNS, FTP públicos e servidores de páxinas web necesariamente deben contar cunha dirección IP fixa ou estática, xa que desta forma se permite a súa localización na rede.
Os ordenadores conéctanse entre si mediante as súas respectivas direccións IP. Non obstante, aos seres humanos énos máis cómodo utilizar outra notación máis doada de recordar, como os nomes de dominio; a tradución entre uns e outros resólvese mediante os servidores de nomes de dominio DNS, que á súa vez, facilita o traballo en caso de cambio de dirección IP, xa que abonda con actualizar a información no servidor DNS e o resto das persoas non se decatarán xa que seguirán accedendo polo nome de dominio.

Como descubrir a dirección IP: Para coñecer a dirección IP dun equipo conectado a internet que utiliza o sistema operativo Windows débense realizar os seguintes pasos:
1. Facer clic sobre o botón Inicio.
2. Seleccionar as opcións Todos os programas, Accesorios e Símbolo do sistema.
3. Escribir o comando ipconfig e pulsar Intro.
Mostrarase na pantalla a dirección IP do equipo.  

O sistema de nomes de dominio, DNS: Inicialmente o número de ordenadores conectados a internet era limitado, polo que abondaba unha simple táboa para asociar cada equipo coa súa dirección IP. O número de usuarios foi crecendo exponencialmente, de modo que recordar as direccións IP de cada un deles volveuse imposible.
Para solucionar este problema e facilitar o uso de internet aos usuarios asignáronse nomes aos ordenadores conectados á rede, de forma que resultase innecesario recordar as súas direccións IP. Así, creouse o Sistema de Nomes de Dominio (DNS) que permitía identificar os ordenadores mediante un sistema xerárquico de nomes sinxelos de recordar, e que indican a súa situación xeográfica ou o propósito ao que están destinados.
Por exemplo, no nome ficticio pitagoras.mat.iesmm.es, podería corresponder ao ordenador de Pitágoras, do departamento de matemáticas (subdominio mat) do IES María Moliner (subdominio iesmm), pertencente ao dominio principal es, que significa España.
Os servidores de nomes de dominio son ordenadores que teñen a función de relacionar o nome de dominio do ordenador do que se solicita información coa súa dirección IP e viceversa, a dirección IP co nome do dominio. Para iso, os servidores de nomes de dominio dispoñen de bases de datos ligadas entre si, coma se se tratase dunha base de datos única.


Localizador Uniforme de Recursos (URL): O URL (Uniform Resource Locator) é unha secuencia de carácteres que, seguindo un formato estándar, identifica a cada un dos recursos (imaxes, documentos, vídeos, etc.) de internet, pola súa localización. En consecuencia, a dirección URL debe conter o nome de dominio do servizo no que se encontra albergado o recurso que identifica.
O formato estándar que segue un URL é:
protocolo://nombre de dominio do servidor/directorio/ficheiro
Por exemplo, http://www.iesmariamoliner.es/certamenliterario/elolivar.htm fai referencia a un ficheiro, que se denomina elolivar.htm, que se encontra no servizo www.iesmariamoliner dentro da carpeta certamenliterario. 

Historia de Internet

Internet:  Nunha primeira aproximación poderiamos dicir que internet é unha rede mundial de redes de ordenadores, permite a estes comunicarse en forma directa compartindo información e servizos ao longo da maior parte do mundo.
Cada ordenador que forma parte dunha rede conectada a internet pode comunicarse con calquera outro, con tal de que este último tamén pertenza a internet.
os protocolos usados para todas as redes que forman parte de internet chámanse abreviadamente TCP/IP, siglas que corresponden ao protocolo de control de transmisión (Transmision Control Protocol) e ao protocolo de internet (internet Protocol).


Novas posibilidades que ofrece internet:
As posibilidades que ofrece a rede de redes en relación coa comunicación e o intercambio de información son innumerables; cada día establécense novas sistemas e créanse novas ferramentas que facilitan a comunicación entre os usuarios de internet.
- Internet é un enorme almacén de información, que se pode conseguir de xeito case instantáneo. Aínda que se fai necesario distinguir entre a información válida e veraz da que non o é.
- A rede hoxe en día é un gran mercado. Un espazo inmellorable para actividade económica.
- As culturas e sectores minoritarios teñen a oportunidade de utilizar a rede para a súa difusión.
- A posibilidade de que un equipo de médicos poida discutir a un tempo real, a través de internet, o diagnóstico dun paciente en situación de risco e mesmo analizar as súas radiografías e dirixir unha operación a miles de quilómetros de distancia.
- Os investigadores e entidades participantes no Proxecto Xenoma Humano poidan transferir as súas enormes bases de datos máis rapidamente sobre internet.  
Os astrónomos tamén poden compartir datos de telescopios localizados en diferentes partes do mundo.

Nacimiento y evolución de internet:


1966
Durante a Guerra Fría, e baixo o control do Departamento de Defensa dos EUA, comeza a desenvolverse o proxecto ARPANET. O seu obxectivo era idear un sistema mediante o que, no ipotético caso de que un ataque da UNIÓN DE REPÚBLICAS SOCIALISTAS SOVIÉTICAS, se puidese ter acceso á información militar dende calquera punto do país. A solución era unha rede composta de ordenadores na que todos os nodos tivesen a mesma importancia, de forma que a desaparición dun ou varios deles non afectase ao tráfico entre os outros.

1969
Semanas antes de que o ser humano chegase á Lúa, conectáronse catro  ordenadores, creando a primeira rede ARPANET.  
1972
Presentáronse publicamente os resultados obtidos. Incorpóranse máis ordenadores á rede ARPANET, chegando a ser máis de 200 en 1981.
As conexións ARPANET eran pagadas polo goberno de EUA e restrinxíronse a sitios militares, universidades e algunhas grandes compañías que financiaban proxectos de investigación ou proporcionaban servizos.
Os primeiros servizos que brindou a rede ARPANET foron o acceso a ordenadores remotos (Telnet), a transferencia de arquivos e a impresión remota. Tamén apareceu o primeiro programa de correo electrónico, que pronto se converteu nunha das aplicacións máis utilizadas.

1883
Establécese o protocolo TCP/IP como protocolo estándar que utilizarían todas as redes conectadas a ARPANET. Paralelamente, a parte militar de ARPANET forma unha rede independente MILNET, reservando a primeira para fins de investigación.
Poderíase considerar este momento como o nacemento de internet. O número de ordenadores interconectados era 500.
 
1989 
Desaparece ARPANET, pero xa se establecera unha malla mundial entre moitas situacións que crearan as súas propias redes que podían comunicarse entre si. O número de ordenadores superaban os 100000.
Tim Berners-Lee, investigador do CERN, desenvolve un sistema de comunicació baseado no hipertexto, coa intención de facilitar o fluxo de información entre os científicos. Créanse o protocolo http e a linguaxe html. Este sistema sería a orixe da Word Wide Web.

1992
O crecemento do número de usuarios e o volume de información dispoñible facía difícil encontrar unha información concreta, sen dispoñer dun mapa ou sistema de organización desta. Así, apareceron os primeiros sistemas que permitían obter unha lista de direccións, como son Archie ou Gophers.

1993
Aparecen os primeiros navegadores web. Dende este momento e ata a data creáronse infinidade de aplicacións que permitan enviar, recibir, clasificar e   xestionar o correo electrónico, así como outras formas de intercambio de información sobradamente coñecidas, que fan da sociedade da información e a comunicación.                        

Tema 8: Sociedade de información. Comunidades virtuais

• Por cada un dos seguites puntos hay que facer unha entrada no blog (6,7,8,9,10,12).

• Nas entradas 6, 8 e 10 temos que incluir catro fotografias con titulo que teñan relación co tema en formato grande ou extra grande.

• Nos puntos 7, 9 e 12 hai que incluir un video que teña relación co tema.

• O contido das entradas tera como base o texto do libro, podendo ampliarse a información a través de internet.