Fundamento teórico de Internet:

Protocolo de conmutación paquetes, TCP/IP: Internet permite conectar ordenadores de todo o mundo independente do sistema operativo que utilicen e a subrede á que permanezan. Para que isto sexa posible, é necesario dispoñer dun protocolo común e único, de forma todos os ordenadores poidan interpretar e entender correctamente a información que circula entre eles. O protocolo que utilizan os equipos conectados a internet é o protocolo TCP/IP.
O protocolo TPC/IP (Transmisión Control Protocol/Internet Protocol) en realidade é un sistema de protocolos. O primeiro, TCP, baséase en dividir en paquetes, na orixe, a información que se envía a través da rede; estes paquetes viaxarán por diferentes camiños ata chegar ao seu destino e recompoñerse de novo. O segundo, IP, dirixe a información axeitadamente a través de internet.


Que é un host: O termo host utilízase para referirse a un ordenador cuxa función é servir de punto de inicio e final das transferencias de datos a través de internet, é dicir, un ordenador que se encontra permanentemente conectado a internet e a través do que se encontran conectados a el.
Tamén, utilízase o termo host para referirse ao ordenador no que reside un sitio web.


Dirección IP: Cada ordenador conectado a internet ten unha dirección exclusiva que o distingue de calquera outro ordenador no mundo. Esta dirección está formada por catro números separados por puntos, cada uns dos cales poden tomar valores de 0 a 255. Por exemplo, os seguintes números poderían ser direccións IP válidas: 130.238.44.5,199.22.124.12 y 148.76.43.23.
En ocasións faise unha distinción entre a dirección IP pública e privada. A dirección IP pública é a que se utiliza para identificar o equipo en internet cando se navega, descárgase o correo ou faise uso de calquera dos servizos que proporciona a rede. A dirección IP privada é a que ten asignado o noso ordenador. Habitualmente estas direccións coinciden, non obstante nos casos nos que a conexión a internet se produce a través dunha rede privada, usando un router, a dirección IP pública poderá ser a privada será a que identifica o ordenador na rede. A dirección IP privada é a que ten asignado o noso ordenador. Habitualmente estas direccións coinciden, non obstante nos casos nos que a conexión a internet se produce a través dunha rede privada, usando un router, a dirección IP pública poderá ser a privada será a que identifica o ordenador na rede. 
Unha dirección IP é unha etiqueta numérica que identifica, de xeito lóxico e xerárquica, a un interface (elemento de comunicación/conexión) dun dispositivo (habitualmente unha computadora) dentro dunha rede que utilice o protocolo IP (Internet Protocol), que corresponde ao nivel de rede do protocolo TCP/IP. O devandito número non se ha de confundir coa dirección MAC que é un identificador de 48bits para identificar de forma única á tarxeta de rede e non depende do protocolo de conexión utilizado nin da rede. A dirección IP pode cambiar moi a miúdo por cambios na rede ou porque o dispositivo encargado dentro da rede de asignar as direccións IP, decida asignar outra IP (por exemplo, co protocolo DHCP), a esta forma de asignación de dirección IP denomínase dirección IP dinámica (normalmente abreviado como IP dinámica).
Os sitios de Internet que pola súa natureza necesitan estar permanentemente conectados, xeralmente teñen unha dirección IP fixa (comunmente, IP fixa ou IP estática), esta, non cambia co tempo. Os servidores de correo, DNS, FTP públicos e servidores de páxinas web necesariamente deben contar cunha dirección IP fixa ou estática, xa que desta forma se permite a súa localización na rede.
Os ordenadores conéctanse entre si mediante as súas respectivas direccións IP. Non obstante, aos seres humanos énos máis cómodo utilizar outra notación máis doada de recordar, como os nomes de dominio; a tradución entre uns e outros resólvese mediante os servidores de nomes de dominio DNS, que á súa vez, facilita o traballo en caso de cambio de dirección IP, xa que abonda con actualizar a información no servidor DNS e o resto das persoas non se decatarán xa que seguirán accedendo polo nome de dominio.

Como descubrir a dirección IP: Para coñecer a dirección IP dun equipo conectado a internet que utiliza o sistema operativo Windows débense realizar os seguintes pasos:
1. Facer clic sobre o botón Inicio.
2. Seleccionar as opcións Todos os programas, Accesorios e Símbolo do sistema.
3. Escribir o comando ipconfig e pulsar Intro.
Mostrarase na pantalla a dirección IP do equipo.  

O sistema de nomes de dominio, DNS: Inicialmente o número de ordenadores conectados a internet era limitado, polo que abondaba unha simple táboa para asociar cada equipo coa súa dirección IP. O número de usuarios foi crecendo exponencialmente, de modo que recordar as direccións IP de cada un deles volveuse imposible.
Para solucionar este problema e facilitar o uso de internet aos usuarios asignáronse nomes aos ordenadores conectados á rede, de forma que resultase innecesario recordar as súas direccións IP. Así, creouse o Sistema de Nomes de Dominio (DNS) que permitía identificar os ordenadores mediante un sistema xerárquico de nomes sinxelos de recordar, e que indican a súa situación xeográfica ou o propósito ao que están destinados.
Por exemplo, no nome ficticio pitagoras.mat.iesmm.es, podería corresponder ao ordenador de Pitágoras, do departamento de matemáticas (subdominio mat) do IES María Moliner (subdominio iesmm), pertencente ao dominio principal es, que significa España.
Os servidores de nomes de dominio son ordenadores que teñen a función de relacionar o nome de dominio do ordenador do que se solicita información coa súa dirección IP e viceversa, a dirección IP co nome do dominio. Para iso, os servidores de nomes de dominio dispoñen de bases de datos ligadas entre si, coma se se tratase dunha base de datos única.


Localizador Uniforme de Recursos (URL): O URL (Uniform Resource Locator) é unha secuencia de carácteres que, seguindo un formato estándar, identifica a cada un dos recursos (imaxes, documentos, vídeos, etc.) de internet, pola súa localización. En consecuencia, a dirección URL debe conter o nome de dominio do servizo no que se encontra albergado o recurso que identifica.
O formato estándar que segue un URL é:
protocolo://nombre de dominio do servidor/directorio/ficheiro
Por exemplo, http://www.iesmariamoliner.es/certamenliterario/elolivar.htm fai referencia a un ficheiro, que se denomina elolivar.htm, que se encontra no servizo www.iesmariamoliner dentro da carpeta certamenliterario. 

Historia de Internet

Internet:  Nunha primeira aproximación poderiamos dicir que internet é unha rede mundial de redes de ordenadores, permite a estes comunicarse en forma directa compartindo información e servizos ao longo da maior parte do mundo.
Cada ordenador que forma parte dunha rede conectada a internet pode comunicarse con calquera outro, con tal de que este último tamén pertenza a internet.
os protocolos usados para todas as redes que forman parte de internet chámanse abreviadamente TCP/IP, siglas que corresponden ao protocolo de control de transmisión (Transmision Control Protocol) e ao protocolo de internet (internet Protocol).


Novas posibilidades que ofrece internet:
As posibilidades que ofrece a rede de redes en relación coa comunicación e o intercambio de información son innumerables; cada día establécense novas sistemas e créanse novas ferramentas que facilitan a comunicación entre os usuarios de internet.
- Internet é un enorme almacén de información, que se pode conseguir de xeito case instantáneo. Aínda que se fai necesario distinguir entre a información válida e veraz da que non o é.
- A rede hoxe en día é un gran mercado. Un espazo inmellorable para actividade económica.
- As culturas e sectores minoritarios teñen a oportunidade de utilizar a rede para a súa difusión.
- A posibilidade de que un equipo de médicos poida discutir a un tempo real, a través de internet, o diagnóstico dun paciente en situación de risco e mesmo analizar as súas radiografías e dirixir unha operación a miles de quilómetros de distancia.
- Os investigadores e entidades participantes no Proxecto Xenoma Humano poidan transferir as súas enormes bases de datos máis rapidamente sobre internet.  
Os astrónomos tamén poden compartir datos de telescopios localizados en diferentes partes do mundo.

Nacimiento y evolución de internet:


1966
Durante a Guerra Fría, e baixo o control do Departamento de Defensa dos EUA, comeza a desenvolverse o proxecto ARPANET. O seu obxectivo era idear un sistema mediante o que, no ipotético caso de que un ataque da UNIÓN DE REPÚBLICAS SOCIALISTAS SOVIÉTICAS, se puidese ter acceso á información militar dende calquera punto do país. A solución era unha rede composta de ordenadores na que todos os nodos tivesen a mesma importancia, de forma que a desaparición dun ou varios deles non afectase ao tráfico entre os outros.

1969
Semanas antes de que o ser humano chegase á Lúa, conectáronse catro  ordenadores, creando a primeira rede ARPANET.  
1972
Presentáronse publicamente os resultados obtidos. Incorpóranse máis ordenadores á rede ARPANET, chegando a ser máis de 200 en 1981.
As conexións ARPANET eran pagadas polo goberno de EUA e restrinxíronse a sitios militares, universidades e algunhas grandes compañías que financiaban proxectos de investigación ou proporcionaban servizos.
Os primeiros servizos que brindou a rede ARPANET foron o acceso a ordenadores remotos (Telnet), a transferencia de arquivos e a impresión remota. Tamén apareceu o primeiro programa de correo electrónico, que pronto se converteu nunha das aplicacións máis utilizadas.

1883
Establécese o protocolo TCP/IP como protocolo estándar que utilizarían todas as redes conectadas a ARPANET. Paralelamente, a parte militar de ARPANET forma unha rede independente MILNET, reservando a primeira para fins de investigación.
Poderíase considerar este momento como o nacemento de internet. O número de ordenadores interconectados era 500.
 
1989 
Desaparece ARPANET, pero xa se establecera unha malla mundial entre moitas situacións que crearan as súas propias redes que podían comunicarse entre si. O número de ordenadores superaban os 100000.
Tim Berners-Lee, investigador do CERN, desenvolve un sistema de comunicació baseado no hipertexto, coa intención de facilitar o fluxo de información entre os científicos. Créanse o protocolo http e a linguaxe html. Este sistema sería a orixe da Word Wide Web.

1992
O crecemento do número de usuarios e o volume de información dispoñible facía difícil encontrar unha información concreta, sen dispoñer dun mapa ou sistema de organización desta. Así, apareceron os primeiros sistemas que permitían obter unha lista de direccións, como son Archie ou Gophers.

1993
Aparecen os primeiros navegadores web. Dende este momento e ata a data creáronse infinidade de aplicacións que permitan enviar, recibir, clasificar e   xestionar o correo electrónico, así como outras formas de intercambio de información sobradamente coñecidas, que fan da sociedade da información e a comunicación.                        

Tema 8: Sociedade de información. Comunidades virtuais

• Por cada un dos seguites puntos hay que facer unha entrada no blog (6,7,8,9,10,12).

• Nas entradas 6, 8 e 10 temos que incluir catro fotografias con titulo que teñan relación co tema en formato grande ou extra grande.

• Nos puntos 7, 9 e 12 hai que incluir un video que teña relación co tema.

• O contido das entradas tera como base o texto do libro, podendo ampliarse a información a través de internet.